A comarca é unha área de transición, unha suma de contrastes manifestados tanto no seu relevo como na súa vexetación. A súa configuración accidentada non se basea en grandes altitudes, senón na acción erosiva dos seus ríos, que labraron impresionantes paisaxes calcarias de cristas e depresións que chegan aos 400 m no val de Mena. A riqueza dos seus vales fana unha comarca indicada para realizar rutas e paseos admirando fenómenos caprichosos como gargantas, foces ou sucesións de meandros nunha paisaxe fluvial de auténtico espectáculo. 

Desde o Monte de Santiago, no límite co País Vasco, pódese observar un dos lugares máis impresionantes, o salto do Nervión, con máis de 300 m de desnivel. Salpicada atópase a zona de caudalosos saltos de auga en constante xogo coas rochas, aos que haberá que prestar a maior das atencións. Exemplos disto son as poderosas Fontes de El Cadagua, que brotan desde os Montes de La Peña, as cascadas de San Miguel e de Peñaladros no val de Angulo, os rápidos e as fervenzas de El Engaña, o Pozo de El Infierno ou a ponte natural escavada polo Nela en Puentedey.

Percorridos nos que o arrolo ou a violencia do son da auga sempre acompañará entre a espesura de húmidos bosques atlánticos. Faias, carballos, pradairos, bidueiros, acivros e abeleiras mestúranse con algunhas especies mediterráneas, o que pon de relevo unha realidade bioclimática peculiar. Isto propicia á súa vez que convivan nas súas terras as actividades gandeiras e pastorís propias dun ámbito montañés coa agricultura de cereal e horta. A man do home non foi capaz de dobregar esta fera natureza que acada a súa maior espectacularidade no frondoso faial de El Monte de Santiago ou nas brañas de Montija. 

Nunha zona de gran riqueza paisaxística sitúase Medina de Pomar, cun interesante conxunto urbano no que salientan o Mosteiro de Santa Clara e o espectacular Alcázar dos Velasco. Antigo enclave señorial á beira do río Trueba, a súa fundación atribúeselle aos mozárabes e máis tarde foi enclave señorial dos Velasco. Estes acometeron a edificación do petulante Alcázar, que na actualidade alberga o Museo de Las Merindades. A citada familia nobre, construíu tamén o Mosteiro de Santa Clara no que salientan valiosas pezas artísticas, ademais da súa igrexa e a fermosa capela da Concepción.

Na súa zona antiga, a localidade conserva un fermoso trazado medieval con pegadas da súa xudaría. Outras visitas imprescindíbeis son o Arco de la Cadena, o convento de San Pedro, as igrexas de Santa Cruz e de Nosa Señora do Rosario e o hospital de la Vera Cruz. Hoxe en día Medina é un dos núcleos máis urbanos da comarca, o que fai dela un importante centro de servizos e comercial, que ademais incrementa enormemente a súa poboación nos meses de verán. O seu contorno salienta polo seu interese paisaxístico e está delimitado polos vales de Mena e Tobalina e pola serra de Tesla.