|
|
 |
|
Por terras burgalesas e sorianas esténdese un espazo natural de espectaculares barrancos
|
|
|
O canón do río Lobos é un magnífico refuxio natural que arranca na provincia de Burgos atravesando o termo de Hontoria del Pinar e esténdese por Soria ao longo de 9.580 hectáreas de superficie. En terra sorianas suca as vilas de San Leonardo de Yágüe, Casarejos, Santa María de las Hoyas, Herrera de Soria, Casarejos, Ucero e Nafría de Ucero, oscila entre os 950 e os 1.200 metros de altitudes.
|
|
|
É unha zona que foi declarada parque natural e cuxa paisaxe está delimitada por impresionantes barrancos tapizados de vexetación e grandes contrastes de alturas. Este profundo canón de roca calcaria sitúase nas serras de pé de monte que separan os contrafortes da Cordilleira Ibérica e a alta meseta do Douro. A súa profundidade vén orixinada por séculos de erosión dun río que hoxe transcorre encaixado entre paredes que se foi construíndo, percorre máis de 25 quilómetros. |
|
|
Contacto coa natureza |
|
|
O acceso ao Parque é completamente libre para o visitante, aínda que se roga seguir unhas normas de comportamento lóxicas en calquera medio natural para non desvirtualo. Para informar o visitante e explicarlle todo detalle que poida ser de utilidade ou satisfacer a súa curiosidade, existe un Centro de Interpretación da Natureza, a só uns metros da vila de Ucero. Durante o período de apertura, do 15 de marzo ao 15 de decembro, aquí pódese iniciar o achegamento teórico do home á natureza, a través de murais, audiovisuais e especialistas. |
|
|
Xeoloxía |
|
|
A fisionomía do canón está marcada por espectaculares e abruptas paredes verticais, testemuño dunha dobre acción erosiva por desgaste e disolución da rocha. En certas zonas obsérvanse formas cóncavas polo afundimento do leito ao ceder as grutas subterráneas. Os amantes das formacións máis caprichosas gozarán observando torcas, simas e sumidoiros neste conxunto calcario. Tamén está o Parque repleto de augas subterráneas e de covas de incalculábel valor xeolóxico, algunhas de entrada prohibida. |
|
|
Fauna |
|
As formas acantiladas que dominan o parque, fan del un hábitat ideal para o voitre común, que asexa desde as alturas as súas presas. Non está só nin moito menos en canto a especies rapaces, xa que debe convivir con diferentes tipos de aguia, falcón, azora, maligna, rateiro, lagarteiro, etc. Tamén hai unha ampla representación de rapaces nocturnas, como o bufo real, bufo pequeno, curuxa, avelaiona, moucho, etc. Outras especies en contacto con ríos e arroios son o pato real ou o picapeixe, que redondean un paraíso de ornitoloxía.
No tocante ao reino do mamíferos, pódense avistar corzos, xabarís, coellos, esquíos, lebres, zorros, garduñas ou doniñas, entre outros e tamén hai unha ampla representación de anfibios e réptiles, encabezada pola víbora e outras cóbregas de auga, lagartos, lagartas e ras. Da conservación de todas estas especies depende a supervivencia de tan rico ecosistema, polo que se roga ao visitante o máximo sixilo e respecto pola vida animal do parque.
|
|
|
Flora |
|
Dada a diversidade dos diferentes estratos ou pisos do canón do río Lobos, é posíbel atopar unha inesperada variedade floral. Na chaira por exemplo abondan especies arbóreas como o piñeiro laricio e a sabina, ademais de plantas aromáticas como o tomiño real ou a lavanda. Nas zonas de arroio emerxen os nenúfares, a enea e a menta das augas. Por último nos terreos rochosos poucas especies son capaces de arraigar, entre elas a saciara cuneta e teucrium botris. A visita a este gran espazo natural pode complementarse coa oferta monumental dos seus arredores. Nos seus terreos, rodeada de olmos mortos e pinturas rupestres, atópase a hermida de San Bartolomé, vinculada á era dos templarios. A escasos quilómetros do Parque atópase o excepcional contorno cultural de El Burgo de Osma, así como a vila de Ucero. |
|
