Granada foi unha cidade de reis musulmáns. Disto dá fe histórica a Alhambra que foi o maior centro político do occidente islámico. Tan importante foi este símbolo de poder na historia española que A Reconquista culminou coa súa toma en 1492. Non en van, esta xoia da arte musulmá granadina estivo designada para converterse nunha das novas marabillas do mundo.

Declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, a Alhambra é unha obra mestra da arquitectura que salienta pola súa sorprendente beleza e que se atopa entre os monumentos máis visitados de Europa. O impresionante conxunto monumental formado pola Alhambra e o Generalife érguese sobre un avermellado outeiro por encima da cidade, dominando a veiga de Granada. Un entorno, que xunto ao Albaycín fascina a millares de turistas cada ano.

A relevancia histórica da Alhambra é case tan admirábel como a súa propia factura. Foi construída en 1238 como unha cidade palaciana que posuía funcións militares e residenciais. Por isto murallas e grandes torres altérnanse con palacetes, salóns, patios, apousentos do harén, xardíns ou baños. Foi deseñada como o maior centro político do imperio musulmán en occidente e pronto foi considerada todo un símbolo do poderío nazarí

Tal foi a súa importancia que a cidade foi o último bastión na Reconquista, que se deu por finalizada tras a toma deste ilustre monumento en 1492. Por fortuna a obra foi respectada e incluso realzada no século XVI co engadido do palacio do emperador Carlos V, considerado unha xoia do Renacemento.

A Alhambra é un conglomerado de edificios, xardíns e patios rectangulares, fontes, frondosas alamedas e arroios integrados como unha das máis fermosas construcións árabes de todos os tempos. Infunde no visitante unha maxia que remite ás Mil e unha Noites e o esplendor da antiga Al Andalus. 

Non en van era a suntuosa residencia do sultán e mostra disto son os Palacios Reais Nazaríes adornados con espléndidos mosaicos, xeserías e azulexos que denotan luxo e bo gusto. O obxectivo era evocar o Paraíso na Terra, idea na que insisten as inscricións ao longo destes edificios. Sen dúbida, o visitante é envolto nun ambiente etéreo case irreal.

Pero tamén era fortaleza militar, como testemuña a Alcazaba, o edificio máis antigo do conxunto. Porén o núcleo principal está composto polo Palacio de Comares e o Cuarto de los Leones. Entre os patios, o máis impresionante é o señorial Patio de los Leones, sen esquecer o de Arrayanes ou o de Mexuar. Salienta tamén a Cámara de la Sultana, outro exemplo desta arquitectura que parece engrandecer o espírito ou os simbólicos salóns de Dos Hermanas, Abencerrajes e o de Embajadores. E sobre todas estas estancias a Torre de La Vela, afamada polas súas fermosas vistas do conxunto.

No percorrido pola Alhambra non hai que deixar de aproveitar a visita ao Generalife, xunto aos Palacios. Tratábase da residencia de campo do sultán, unha horta para o abastecemento dos palacios e ademais zona de recreo da estirpe real. Para a súa cimentación, o arquitecto Aben Walid Ismail tivo que efectuar obras importantes como desviar ao río Darro por canles ata este enorme verxel, cheo de fontes, xardíns e magníficas arcadas.

Na entrada ao recinto disponse o Patio de la Acequia e tras superar a súa colorida estancia accédese ao edificio principal. Este consta de dous corpos situados nos extremos dun enorme patio, coroado por un minarete. O patio de recreo do Generalife sitúase na ladeira do Cerro do Sol. Este espazo íntimo e axardinado foi construído nos séculos XIII e XIV e dotado dunhas extraordinarias vistas que hoxe non son unicamente privilexio de nobres. Todo un pracer é descubrir o máxico efecto da auga das súas fontes e estanques.

A arquitectura popular que rodea e complementa á Alhambra atópase neste barrio situado ao norte que reborda historia. A súa construción data do século XIV e hoxe en día conserva esa estrutura musulmá medieval de rúas reviradas e pequenas prazas. Na súa visita hai que se deter a admirar igrexas como as de San Cristóbal e a de San Bartolomé, cos seus respectivos alxibes. Estes pozos árabes son característicos do barrio, salientando tamén o de San Luis, o da praza do Salvador, o das Tomasas e  o do Rey. 

Hai que salientar tamén a Muralla del Albaycin que pertence á época da dinastía Nazarí. Foi erixida para protexer os barrios situados no cerro de San Cristóbal e o seu percorrido vai desde a Puerta de Guadix ata a de Elvira pasando por San Miguel Alto, Puerta de Fajalauza e Postigo de San Lorenzo. Monumentos deste percorrido son a Casa Morisca de Yanguas, a igrexa mudéxar do Salvador, construída sobre a antiga Mezquita Mayor, o Torreón e Aljibe de Bibalbonud e a Puerta de Hizna Román.

Pola súa parte, o miradoiro de San Nicolás é o lugar favorito dos granadinos para contemplar a Alhambra. Desde aquí obsérvase a impresionante imaxe que a cidade palaciana ofrece coa posta de sol, dando a impresión de xurdir da montaña.