O feiral sitúase no barrio de Almanjayar e a portada ou entrada ao recinto reflicte cada ano algún aspecto relacionado coa cidade de Granada. Ilumínase o primeiro día de feira á media noite e así comeza a festa. As casetas divídense en públicas, de institucións, partidos políticos e asociacións e privadas. Algunhas destas teñen a entrada restrinxida, pero son minoría. As privadas son as que dan máis ambiente a estes días, cunha decoración e un programa máis esmerados onde salientan os concursos gastronómicos.

Os máis pequenos teñen o seu sitio na chamada zona dos bambáns. Isto non é outra cousa que a división feiral onde se dispoñen as atraccións, con postos de tómbola e as máis sofisticadas barracas que desafían a lei da gravidade, ademais dos típicos carruseis, a nora, autos de choque ou a casa do terror, sen esquecer os ponis. A particular festa do Corpus para os cativos será o martes cando todas estas atraccións están a prezo reducido.

Para facilitar o acceso á feira de todos os cidadáns a diario, tamén hai casetas no mesmo centro da cidade. En plena Plaza del Carmen, sitúase a caseta municipal, unha carpa de máis de 300 metros cadrados de superficie, na que actuarán ao longo da semana un gran número de agrupacións folklóricas. Nela sucédense tamén as recepcións do alcalde a distintos colectivos sociais.

Outras casetas do centro histórico concéntranse na Plaza Bib-Rambla, como a da Asociación de Veciños e Comerciantes do Centro-Sagrario, distinguida pola súa elegante decoración, as súas tapas e a música en directo. Aquí tamén está a caseta da Asociación de Empresarios e Industriais do Centro moi frecuentada polos que saen de traballar. Preto, na Plaza de San Agustín, atópase a cuarta caseta, xunto ao mercado, que conta cun público principalmente formado por xente nova e turistas, con música actual, tapas e fino.

A raíña das festas é a Tarasca, cuxo vestido acapara a atención o mércores de feira, dando sempre lugar a críticas, pese a ser vestida por xastres profesionais de prestixio. Este manequín pasea pola cidade a lombos dun dragón e despois exponse para ser venerado no portal da Casa do Concello. Esta figura ten unha ampla tradición desde as máis antigas civilizacións ata Tarascón, a localidade francesa que lle dá nome. En Granada achegáronlle a súa propia mitoloxía pagá, con xigantes, cabezudos e demiños que a acompañan en procesión.

Outra atracción grande da feira son os touros, con corridas a diario coas figuras máis importantes da festa nacional. Tamén son típicos os concursos de quintillas, pequenas frases sarcásticas alusivas á actualidade social ou política.

Como é común nas feiras andaluzas, hai unha vestimenta típica, nin moito menos obrigado, pero que cómpre coñecer. Trátase do traxe rexional, faralae para as mulleres e campero para o home. Se se opta por ir de rúa o mellor é a roupa lixeira e o calzado cómodo, que son moitas horas de cante, baile e festa, en definitiva.

Dentro de cada caseta haberá que respectar as súas normas e ter cousas en conta como facer unha reserva con antelación nas casetas con mesas reservadas para comer ou pasar a noite. É de feito moi recomendábel comer nunha caseta para degustar o verdadeiro sabor do corpus granadino, especialmente ao mediodía nas casetas da Feira do Centro. O tapeo tamén é unha opción moi socorrida para aproveitar mellor as xornadas.