O primeiro festivo é o día 24, no que ten lugar a celebración da Noiteboa. A familia reúnese nas casas a carón das árbores e dos beléns, representacións do lugar onde naceu Xesús, onde non faltan María, Xosé, o boi, a mula ou os pastores. Esta tradición provén do século XIII da man de San Francisco de Asís, que instalou un presebe dentro dunha cova para celebrar a misa de Noiteboa. A tradición estendeuse por Italia e Carlos III tróuxoa a España no século XVIII.

Tradicionalmente é tamén o día de pedir o aguinaldo, unha tradición que apenas se conserva. Grupos de nenos percorren as casas dos seus veciños cantando panxoliñas con pandeiretas e zambombas, a cambio dunhas moedas ou doces típicos. Polo lado da fe, séguese celebrando a nocturna “Misa do Galo”. O seu nome ven da lenda sobre este animal, o primeiro en presenciar o nacemento de Xesús e anuncialo ao mundo.

Outra típica celebración é a do Día dos Santos Inocentes, o 28 de decembro, que rememora a matanza de nenos a mans do rei Herodes en Xudea. É un día con licenza para as bromas e no que hai que permanecer en garda incluso ante xornais e telexornais, para que non che tomen o pelo con algunha noticia imposíbel.

Por suposto unha das tradicións máis populares é facer regalos a familiares e amigos. Aínda que a globalización e a impaciencia por recibir o presente canto antes favorece a Papa Noel, as maxestades da tradición española son os Reis Magos. Na noite do 5 de xaneiro teñen lugar vistosas cabalgatas, onde pasean os reis cos seus camelos e luxosas carrozas. Tras o espectáculo, os nenos deixan os seus zapatos á vista e van durmir para deixar aos Magos de Oriente facer o seu traballo.

Ao día seguinte recóllense os regalos e almórzase co roscón de Reis, un bolo de masa fina en forma de anel adornado con anacos de froitas recubertas de azucre, que intentan simbolizar os rubís e as esmeraldas que adornaban os mantos dos tres Reis Magos. No seu interior agóchase unha pequena sorpresa, que coroa como rei da casa a quen a atope.

E é que o Nadal é ante todo unha data doce e como tal non escatima en sobremesas tradicionais coas que alegrar o padal. Sas lambetadas que xa comezan desde as figuriñas de chocolate que adornan as árbores e teñen no mazapán, no polvorón e nos turróns os seus grandes piares. De denominación toledana, as figuriñas de mazapán son unhas típicas confeituras douradas a base de améndoa moída, azucre e pintadas con ovo.

Pero sen dúbida é o turrón a sobremesa de Nadal máis abundante. Hoxe en día consúmense turróns dos máis sorprendentes sabores, aínda que tradicionais só hai dúas clases e a súa base ten que ser a améndoa. Son o turrón de Xixona, de textura branda e o de Alacant, máis consistente e duro, ambos os dous procedentes da mesma terra alacantina. Por encima doutras especialidades territoriais, salienta tamén o polvorón, xeralmente andaluz ou toledano.