O percorrido do viaxeiro emulando os pasos de Robert Langdon arranca en París. Para ser do todo rigorosos, habería que partir dun dormitorio renacentista do luxoso Hotel Ritz. A primeira cita cos enigmas do libro vivirase no Museo do Louvre. Aquí, aínda que o peregrino non investigará ningún asasinato nin poderá indagar tan a fondo nas perendengues da Mona Lisa, si poderá admirala xunto a outras obras universais como a Venus de Milo, a Victoria de Samotracia ou o Escriba Sentado. E non pór cinguirse ao argumento habería que deixar pasar creacións de autores tan reputados como Jacques-Louis David, Goya ou Zurbarán ou os espléndidos restos das civilizacións grega e exipcia. 

Non se pode senón apreciar tamén a arquitectura do Palacio do Louvre, que naceu como fortaleza no século XII. O recinto foi completándose con engadidos renacentistas ata a súa actual configuración, finalmente culminada coa pirámide de cristal de 1989, que sirve como entrada. Parte do complexo abriuse por primeira vez como museo en 1793 durante a Revolución Francesa. Ata 1870 estivo unido ao palacio das Tullerías formando un so conxunto, cando este foi destruído nos sucesos da Comuna de París. Tamén haberá que achegarse á pirámide invertida do Centro Comercial Carrousel do Louvre, antítese da situada no centro do museo, ambas do arquitecto Ming Pei.

Desde aquí hai que desprazarse á Igrexa de Saint-Sulpice pola que pasa a "liña rosa", un antigo meridiano que parte dun obelisco concibido como calendario solar. Preto se atopa o candelabro de bronce, de mortal protagonismo no libro. Trátase da segunda igrexa máis grande de París, só superada por Nôtre Dame. Fundouse no século XII aínda que o edificio actual comezou a ser construído cinco séculos máis tarde. Ademais, alberga o maior órgano de Francia, que data de 1862. 

O seu propio párroco, desbordado pola afluencia de visitantes entusiastas da obra e preocupado por que estes non saiban discernir realidade de ficción, intenta frear o mito. Así o indica unha placa de recente colocación que desminte tanto que a igrexa sexa vestixio dun templo pagán como que as iniciais das vidreiras correspondan a unha sociedade secreta, sendo a versión oficial que se refiren a San Pedro e San Sulpicio, patrón da parroquia este último. 

As andanzas de Robert Langdon e Sophie levarán entón ás aforas da cidade, aos arredores de Versalles. En pouco máis de media hora chégase a Château de Villette, un fermoso castelo coñecido como o “pequeno Versalles”. Rematado en 1696, o edificio conta con 18 habitacións, ocupa 75 hectáreas e é propiedade dunha empresa norteamericana que organiza estancias temáticas en torno á novela con coloquios e visitas guiadas.