Neste magnífico contorno montañés, os altos cumes contrastan cos profundos canóns, cicelados polo leito dos ríos cantábricos que descenden entre xenerosas masas de bosque atlántico. En realidade trátase dunha vertical mole calcaria rodeada por faiales, carballeiras e pequenas aldeas nos seus vales. O parque está atravesado por catro correntes coas súas gargantas; o desfiladeiro da Hermida, polo río Deva; o desfiladeiro dos Beyos, polo Sella; a "Garganta Divina" do Cares, e os desfiladeiros de La India del Duje. Estes dous últimos dividen o espazo en tres macizos.

O máis alto e escarpado é o Macizo Central, onde se atopa a cota maior, Torrecerredo, de 2.648 metros, xunto a outros cumes como Llambrión, Peña Vieja, Pico Tesorero ou Naranjo de Bulmes. A maior cima do Macizo Occidental é Peña Santa de Castilla con 2.596 metros. Este macizo é o máis amplo e de relevos dóciles, e alberga os Lagos de Covadonga na súa zona norte. Por último, o Macizo Oriental é o máis reducido e nel salienta a parede sueste que se eleva sobre Liébana, así como os 2.444 metros de La Morra de Lechugales.

Estas abruptas terras abarcan unha superficie de 65 hectáreas nas que reina a humidade, a néboa e as precipitacións. A neve cobre os seus montes no inverno aínda que se poden atopar neveiros permanentes. Desde o punto de vista forestal, o Parque Nacional conta con algúns dos mellores bosques atlánticos do país, con abundancia de faiales, carballos, abeleiras, pradairos, castaños e nogueiras. Entre as súas especies animais salientan xabarís, corzos, lobos, gatos monteses, algúns osos, multitude de pequenas aves e outras máis sobresaíntes como a pita do monte ou a aguia real.

Os Picos de Europa abarcan municipios de tres provincias: Asturias, Cantabria e León. En Cantabria atópanse os municipios de Camaleño, Cillorigo e Tresviso. En Asturias esténdese por Cangas de Onís, Onís, Cabrales, Amieva e Peñamellera Baja. Os municipios castelán-leoneses inseridos no parque son Oseja de Sajambre e Posada de Valdeón. Por isto hai varias entradas ao parque; desde Asturias, pola AS-114, desde Cangas de Onís ata o Macizo Occidental e desde Arenas de Cabrales en dirección a Poncebos; desde León, pódese tomar a estrada N-625 ao Val de Valdeón ata Caín; desde Cantabria o acceso realízase pola N-621, desde Potes chegando a Espinama e Fuente Dé.

Todas elas sen excepción son localidades onde gozar do turismo rural e hospedarse para visitar o parque. Unha opción ideal para quen queira realizar deportes ao aire libre como o parapente ou o barranquismo. Tamén se poden facer rutas a cabalo ou practicar o sendeirismo a través de máis de 30 rutas de pequeno percorrido e dúas de gran percorrido. Entre eles tamén hai itinerarios históricos como a Senda do Arcediano ou a Ruta do Cares. E é que a riqueza cultural tamén está presente nestas vilas.

Na parte asturiana salienta Cangas de Onís, un dos núcleos máis turísticos do parque, a entrada máis importante a este paraíso natural pola súa proximidade ao santuario e aos lagos de Covadonga. Supón tamén, o choque entre a vila e a cidade, o tradicional e o moderno. Cada domingo celébrase o seu mercado, coñecido polos seus queixos. Á entrada da garganta do Cares e do funicular que ascende ao Naranjo de Bulnes atópase Arenas de Cabrales.

Ao sur do parque, na provincia de León, atópase o val enclavado na cara sur dos macizos occidental e central, polo que flúe o río Cares. Aquí atópanse vilas máis discretas e agochadas como Caín de Valdeón, desde onde comeza a ruta do Cares, ou a capital, Posada de Valdeón. A comarca é famosa polo seu queixo e outros lácteos.