A vila situada máis ao norte das cinco existentes no nordeste da provincia de Zaragoza leva por romántico nome Sos del Rey Católico. O topónimo queda fielmente preservado nas feituras desta encantadora localidade, cuxas empedradas rúas e restos arquitectónicos transportan ao visitante á época na que recibiu a vila o seu nome. 

Cada un dos seus recunchos conserva o resplandor dunha cidade que foi berce de ilustres nobres e lugar de nacemento de Fernando “El Católico”. Resulta admirable a óptima conservación da súa zona antiga, que foi declarado xunto ao resto da vila conxunto histórico artístico e ben de interese cultural no ano 1968.

Sos del Rey Católico enclávase nunha elevación rochosa, recurso natural ben aproveitado polos moradores primixenios do medievo, que edificaban fortes en ambientes estratéxicos. Os atributos naturais do enclave foron belicamente aproveitados polas distintas poboacións da península ata o século X, no que a cidade foi reconquistada. Foi entón cando Sos del Rey Católico cobrou relevancia como cidade fronteiriza. 

A igrexa de San Esteban sitúase na parte máis alta da vila, flanqueada polas ruínas do castelo. Mandada construír por García Garcés e ampliada posteriormente nos séculos XII e XVI; posúe unha cripta con pinturas tardías do gótico lineal (século XIV). Presenta tres naves e cabeceira con tres ábsidas que envolven a igrexa inferior de Santa María del Perdón coñecida popularmente como “a cripta”. No seu interior destacan os capiteis historiados.

O acceso á igrexa de Santa María del Perdón realízase a través dun corredor que conecta o castelo co pequeno templo. Este pasadizo está realizado con bóveda de aresta e decorados capiteis. O acceso á igrexa inferior realízase a través dunha porticada que se abre ao paso canalizado. A igrexa inferior é un espazo reducido que garda, pese ás súas modestas dimensións, dous fermosos capiteis decorados polo mestre Esteban, o primeiro con aves entrelazadas, mentres que o segundo representa a dúas mulleres en xeonllos. 

A casa consistorial é un edificio renacentista cuxa construción comezou no ano 1595. Salienta a súa vistosa fachada de medio punto. Xunto ao concello está a igrexa tardo románica de San Martín, obra do século XIII.

A Plaza Mayor foi o escenario durante decenios do tradicional mercado de Sos del Rey Católico. Na tradicional praza atópase un pórche en tres planos que alterna arcos de medio punto con oxivais. Nunha das bases de devanditos arcos atópase un vestixio vivo do pasado mercantil do enclave: un oco no que se colgaba a “romana”, báscula para pesar as mercadorías. Xunto a esta cavidade, está gravada na rocha a Bara Jaquesa, unidade do sistema métrico tradicional usado na comarca.

Noutro dos lados da Plaza Mayor o visitante pode admirar unha edificación típica do século XVIII, o Colegio Isidoro Gil de Jaz, centro de ensino. O colexio foi construído, como o Concello, a partir de pedra de cadeiría.