Situada no centro oeste da provincia, o visitante encontrará nesta comarca vilas para descansar. Abrangue un territorio de máis de 50 municipios entre chairas e frondosos bosques de piñeiros e aciñeiras. É un territorio sucado de norte a sur por tres ríos -Voltoya, Eresma e Moros-, cuxas ribeiras cheas de vexetación son un refuxio que chama ao repouso. A altura das súas terras permite tamén escrutar a planicie castelá e as serras circundantes.  

A súa estampa está marcada pola presenza de lagoas naturais como Laguna Rodrigo ou Navas de Oro, onde recalan pratos, cegoñas e outras especies na súa viaxe cara terras máis cálidas. En La Campiña, a terra ofrece os seus bens ao home.  A súa ampla extensión de piñeiros resineiros invadíase de visitantes en outono en procura de níscaros, mentres os amantes da pesca poden exercer o seu deporte en ríos e charcas poboadas de tencas ou achegarse ao embalse de Juarros de Voltoya en procura de cangrexos.

Encaixada no sueste e integrada por 50 municipios, esta é unha comarca dominada pola Serra de Guadarrama.  É o lugar ideal para deleitar os sentidos a través das rutas naturais e o sendeirismo nunha paisaxe de contrastes entre montaña e chaira.  Unha diversidade que vai dos bloques montañosos da serra aos terreos chairos de explotación agrícola, pasando por pastos e pequenas poboacións gandeiras.  

Entre as súas imaxes, o visitante verá pasteiros e matogueiras na cume, piñeiros e carballeiras nas ladeiras, montes de aciñeira, vales, campiñas de cereais e veigas fluviais.  Paraxes naturais a destacar son o Río Viejo e Pirón,  oval encaixado do río Cega, o gran tallo do río Morosa o seu paso por Valdeprados ou o Berrocal de Ortigosa del Monte entre moitos outros. 

O seu propio nome indica a paisaxe que domina esta superficie dunha continental poboada por densas masas de piñeiro resineiro e piñoneiro.  O primeiro dos seus sectores esténdese polo val do Cega, desde Remondo e Mata de Cuéllar ara Veganzones amosando unha masa forestal pechada e extensa adornada con bosques de ribeira.  Como un oasis aparecen as Lagunas de Cantalejo e Lastras de Cuéllar, depósitos naturais que albergan un novo ecosistema. Esta diversidade da rexión pode descubrirse nunha ruta ao longo do río Cega. 

O segundo sector da Tierra de Pinares esténdese polas cuncas dos ríos Pirón e Eresma. O descanso á sombra nas ribeiras dos ríos rexenera ao camiñante fatigado. Rumbo ao noroeste pódese saír desta inmensidade boscosa en busca dos campos de cereal que cobren os recios páramos, só afectados por vales de rocha núa. É o caso do Duratón coas súas foces, embalses e tallos verticais, meandros complicados e covas, onde se pode realizar piragüismo e pesca de troitas. 

Nas vilas de Segovia é posíbel atoparse desde gravados rupestres a vestixios de épocas romanas en pontes ou calzadas como a de Coca e murallas como a de Bernardos. Igualmente pódese gozar da arquitectura popular a través das casas de calquera poboado, desde o mudéxar ladrillado ao uso da lousa ou ao románico imperante en igrexas e palacios medievais con elementos góticos ou incluso barrocos. Sen esquecer rúas, fachadas e prazas maiores que son a esencia da vila segoviana. 

Aloxarse en establecementos rurais é a mellor forma de coñecer tamén festas patronais, procesións, romarías, xotas segovianas, concertos de órgano nas igrexas ou encerros, actividades que forman parte da cultura popular destas aldeas segovianas. Tamén a matanza é un proceso tradicional que aínda hoxe se practica e culmina na artesanía dos embutidos de porco. Non é a única produción artesanal, xa que se conservan oficios case extinguidos, como os traballos de forxa artesanal e gremios como oleiros, ladrilleiros, boteiros ou resineiros.

En calquera recuncho de terras segovianas no que se caia, o visitante ten garantido o pracer do bo comer. E é que a riqueza e abundancia de produtos fai da gastronomía segoviana unha das máis coñecidas. Restaurantes, pousadas e casas rurais fan gala do seu prato por excelencia; o leitón ou o mamón de leite asado en forno de leña, tenro e zumarento. As carnes reinan na cociña da provincia, salientando tamén as chuletiñas de cordeiro, o asado de polo de curral ou os embutidos. 

No se poden deixar de probar meles e queixos de elaboración artesanal como os de Tolocirio, Armuña ou Escalona del Prado. Setas variadas, especialmente os níscaros de outono, xudións, garavanzos e hortalizas son outras das viandas que a terra proporciona e tras o seu paso polos fogóns se transforman en deliciosos pratos tradicionais.  

Combinacións de menú que sempre hai que acompañar con caldos da terra, de Rueda, Valtiendas, Sacramenia, tintos e rosados xoves ou de maior repouso en barrica de carballo. A repostería é outro pracer, rica en pastas e doces de calidade artesá cuxa orixe acostuma estar nas festas patronais e outros acontecementos. Desde as exquisiteces de cada vila ata os bolos artesáns, flans, calladas, iogures ou requeixos elaborados con leite de ovella, de suave textura e sabor.